Η Τουρκία «γκριζάρει» τις ελληνικές θάλασσες με προμετωπίδα τους ψαράδες
Η θεωρία των «ήρεμων νερών» φαίνεται να δέχεται ένα ισχυρό πλήγμα από την πρόσφατη στάση του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών. Σε μια ευθεία επίθεση κατά των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας, η Άγκυρα έθεσε στο στόχαστρο την Ελληνική Διεύθυνση Ελέγχου Αλιείας, χαρακτηρίζοντας ως «ανυπόστατους» τους χάρτες που ορίζουν περιορισμούς για την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος.
Η «μάχη» των χαρτών και ο περιορισμός των 6 μιλίων
Η ουσία της νέας πρόκλησης έγκειται στην επίσημη άρνηση της Τουρκίας να αναγνωρίσει οποιαδήποτε ελληνική δικαιοδοσία πέραν των 6 ναυτικών μιλίων. Με μια ανακοίνωση που ερμηνεύει αυθαίρετα το Διεθνές Δίκαιο, οι γείτονες επιχειρούν να καταστήσουν «άκυρο» τον ελληνικό Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό.
Πρόκειται για μια στρατηγική κίνηση που στοχεύει στην αποδόμηση της ελληνικής κυριαρχίας στο Νότιο Αιγαίο, επικαλούμενη μάλιστα παραδόξως τη «Δήλωση των Αθηνών» για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Η Άγκυρα ενοχλείται από την περιβαλλοντική θωράκιση των νησιών μας, καθώς αυτή αποτελεί έμμεση αλλά σαφή άσκηση εθνικής κυριαρχίας.
Ο Έλληνας ψαράς στην πρώτη γραμμή της πίεσης
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο αυτής της τακτικής είναι η απροκάλυπτη εργαλειοποίηση των Τούρκων αλιέων. Η Άγκυρα τούς ωθεί να παραβιάζουν τα εθνικά μας χωρικά ύδατα, έχοντας ως «νομική» κάλυψη τις προκλητικές ανακοινώσεις του τουρκικού ΥΠΕΞ. Αυτό δημιουργεί ένα εκρηκτικό περιβάλλον για τους Έλληνες νησιώτες ψαράδες, οι οποίοι καθημερινά έρχονται αντιμέτωποι:
-
Με την παρενοχλητική παρουσία τουρκικών αλιευτικών σε περιοχές που παραδοσιακά ανήκουν στην ελληνική δικαιοδοσία.
-
Με την επιθετική συμπεριφορά σκαφών της τουρκικής ακτοφυλακής που υποστηρίζουν τις παρανομίες των υπηκόων τους.
Το αδιέξοδο της ΑΟΖ και το Casus Belli
Η διατήρηση του casus belli από την πλευρά της Τουρκίας, σε συνδυασμό με την καθυστέρηση στην πλήρη ανακήρυξη και οριοθέτηση της ελληνικής ΑΟΖ, αφήνει ένα «κενό» που η Άγκυρα σπεύδει να εκμεταλλευτεί. Για τους ανθρώπους της θάλασσας, αυτή η κατάσταση δεν είναι απλώς γεωπολιτική θεωρία, αλλά ζήτημα επιβίωσης και ασφάλειας πάνω στο σκάφος.
Είναι σαφές ότι το επόμενο διάστημα η ένταση «επί του πεδίου» θα δοκιμάσει τις αντοχές των αλιέων μας. Η προστασία του θαλάσσιου πλούτου και η διαφύλαξη των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων αποτελούν δύο όψεις του ίδιου νομίσματος που η Ελλάδα καλείται να προασπίσει απέναντι σε έναν αναθεωρητικό γείτονα.
